Skład: Tony Harnell - śpiew; Kenneth Odiin - perkusja; Ronni Le Tekrø - gitary; Morty Black - gitara basowa, syntezator
Gościnnie: Kjetil Bjerkestrand - instrumenty klawiszowe; Joe Lynn Turner - chórki

Produkcja: Bjorn Nessjoe

Intuition to czwarty krążek w dorobku norweskiej grupy TNT. Po raz kolejny producentem został Bjorn Nessjoe, toteż ponownie mamy do czynienia z porządną produkcją. Jak widać, norweskie studia nagrań niewiele ustępowały tym zza Atlantyku. W samym zespole doszło do drobnych zmian personalnych, mianowicie pojawił się nowy perkusista, ale nie wpłynęło to w jakiś znaczący sposób ani na brzmienie, ani na stylistykę gry.

Płytę otwiera ciekawe intro, w którym pojawi się głos wokalisty i przesterowane gitary. Dość spokojna miniaturka, bardzo dobrze się sprawująca na otwarciu, ale też wyróżniająca się klimatycznie od reszty kompozycji. Zaraz potem rusza Caught Between The Tigers - mamy tu przede wszystkim bardzo chwytliwy riff, uderza też bardzo specyficzne brzmienie gitar i charakterystyczną solówkę Ronniego Le Tekrø. Słychać również, że Tony Harnell nie wykorzystuje już maksymalnie wysokich rejestrów swego głosu, przez co całość linii wokalnych brzmi dużo naturalniej, niż to było na poprzednich krążkach. Tonight I'm Falling to na wpół ballada, której strukturę osadzono w bardziej dynamicznych rytmach. Podstawę stanowią tu czyste brzmienia gitar i klawiszowe dodatki. Dodam jeszcze, że klawisze brzmią trochę tak, jak by były odgrywane na starym komputerze firmy Atari... najważniejsze, że nie psuje to ogólnego dobrego wrażenia podczas słuchania. Bardziej typową balladą będzie End Of The Line. Ten kawałek zaczyna się od pianistycznej zagrywki, jest znacznie wolniejszy, wyraźny ukłon w stronę damskiej części publiczności. Tytułowe Intuition to chyba najbardziej znany utwór z tego albumu i nic dziwnego, gdyż jest to prawdziwy przebój. Sam riff napędowy nie jest zbyt skomplikowany, jeśli chodzi o pomysł, natomiast cała jego siła tkwi w artykulacji. Gitarzysta perfekcyjnie opanował tworzenie rzeczy prostych, a robiących wrażenie. Do tego jeszcze dochodzi kryształowy wokal Harnella, zresztą była taki już na krążku Tell No Tales. W utworze Forever Shine On podoba mi się wszystko prócz refrenu, a szkoda, bo to bardzo dobra kompozycja. Są tu najbardziej pokręcone riffy, ciekawie zaaranżowana zwrotka, rewelacyjne chórki i klawiszowe wstawki. Learn To Love można w zasadzie przytoczyć komuś jako przykład typowego przeboju z lat '80. Całość jest składna i melodyjna, piosenka ma chwytliwy refren, który aż chce się śpiewać razem z zespołem. W gitarowych zagrywkach można się doszukać pewnych podobieństw do Van Halena z czasów, gdy śpiewał tam jeszcze David Lee Roth... Ordinary Lover to coś w rodzaju żartu. Miniaturkę zaaranżowano w stylu wodewilowo-operowo-musicalowym, a rolę głównego wokalisty przejął Ronnie Le Tekrø. W sumie wyszło to całkiem ciekawie, poniekąd mogłyby się nasunąć porównania z podobnymi "wybrykami" z solowych płyt Davida Lee Rotha... Kolejnym wzorcowym utworem z lat '80 może być Take Me Down (Fallen Angel). Podoba mi się tu w pierwszej kolejności potężne brzmienie gitary zaraz na początku kompozycji, ale bardzo ciekawie brzmią tu też klawisze - całość wypada bardzo przestrzennie. Na końcu albumu umieszczono piosenkę Wisdom. Jest to kompozycja już nie tyle wolna, co raczej rozwlekła. Zresztą cechą charakterystyczną płyt grupy TNT są właśnie takie urozmaicenia. Dzięki nim zespół wyróżnia się spośród tysięcy innych grających w owym czasie. Warto też zauważyć, że w porównaniu z poprzednią płytą długość poszczególnych utworów wzrosła; tym razem większość piosenek trwa ponad cztery minuty.

Bez wątpienia jest to jedno z najlepszych wydawnictw schyłku lat osiemdziesiątych. TNT jest zdecydowanie również jednym z najbardziej oryginalnych zespołów tamtego okresu, co już powinno być wystarczającym powodem, by zaopatrzyć się w jego płyty.

Oficjalna strona zespołu: www.tnttheband.com