Skład: Andrew Elt - śpiew; Jan Koster - perkusja; Chriz van Jaarsveld - gitary; Don van Spall - gitary; Ed Jongsma - gitara basowa

Produkcja: John Sonneveld

Screwed Blued & Tattooed, drugi album holenderskiej formacji Sleeze Beez został wydany dwa razy. Najpierw w lecie 1988 r. przez wytwórnię Red Bullet Records w rodzinnym kraju muzyków, potem zaś rok poźniej w Stanach Zjednoczonych przez Atlantic Records. Zawartość muzyczna to typowy sleaze rock, nie odbiegający zbytnio od dokonań amerykańskich bandów poruszających się w tym gatunku, a nawet nieco od nich lepszy.

Zapodany na wstępie utwór Rock In The Western World to konstrukcja na bazie rock'n'rolla. Przypomina momentami AC/DC, chociaż zagrany jest zdecydowanie ostrzej i dynamiczniej. Zresztą takie skojarzenie ze słynnymi Australijczykami jest zupełnie naturalne, gdyż już od początku kariery Sleeze'ów porównywano właśnie do ekipy Angusa Younga. Momentami można się też doszukać pewnych podobieństw do wczesnego Bon Jovi, a to ze względu na charakterystyczne tempo numeru. House Is On Fire jest kompozycją dość poprawnie zagraną, ale niestety raczej nudną. Niemniej jednak powinna się ona spodobać fanom grupy Mötley Crüe, ponieważ tym razem numer przypomina bardziej klimaty glamowe. Tytułowe Screwed Blued 'N Tattooed muzycznie jest nawrotem do rock'n'rolla, ale w warstwie wokalnej to nadal glam metal, z którym już zdążyliśmy się zaznajomić w poprzedniej piosence. Problem z tego typu kompozycjami jest taki, że słyszało się już podobne rzeczy u tysiąca innych kapel. Na czwartej pozycji zamieszczono Stranger Than Paradise, promowany teledyskiem przebój z tego krążka. Tu już mamy skok o co najmniej dwie lub trzy klasy wyżej. Prawdziwy hard rockowy hit oparty w zwrotkach na czystym brzmieniu gitar i z dużo ostrzejszymi refrenami. Tekst utworu jest żartobliwy i chyba żartem miała też być pierwsza połowa solówki, którą zagrano na gitarze akustycznej. Samo solo nie jest złe, ale jakoś nie za bardzo ten pomysł współbrzmi z podkładem. Całkiem niezły jest też numer Damned If We Do, Damned If We Don't. Zaczyna się od bardzo ciekawego riffu, a w środku instrumentarium zostanie jeszcze wzbogacone o saksofon i tym podobne mało rockowe gadżety. Nic nowego nie wniesie Heroes Die Young. Ot, kolejny przeciętny utwór, co oczywiście nie oznacza, że będziemy zatykać uszy. Momentami można się tu doszukać podobieństw do niektórych utworów Alice Coopera, w typowej dla niego w owych czasach stylistyce. This Time zaczyna się bardzo obiecująco i przeczucie nas nie myli. Zwrotka typowa jest dla Bon Jovi z okresu ich największej sławy, a refren jest już bardziej mainstreamowy. Podobieństwa do AC/DC powrócą wraz z żartobliwym When The Brains Go To The Balls. Kompozycja nieco szybsza, dużo ostrzejsza, ponownie pojawi się też rock'n'roll. Moim zdaniem to jeden z najlepszych kawałków na płycie, idealny by przekręcić gałkę głośności w prawo i podrażnić nieco sąsiadów. W Don't Talk About Roses uwagę musi przykuć nietypowy, a może raczej mało spotykany w hard rocku riff. Mieści się on dokładnie w przedrefrenie, bo reszta to już brzmi raczej pospolicie. Na końcu mamy jeszcze Girls Girls, Nasty Nasty - kolejną kompozycję mieszczącą się gdzieś pomiędzy rock'n'rollem a glam metalem. Ten sam kawałek był już zamieszczony na debiutanckim krążku grupy.

Ciężko jest dość jednoznacznie ocenić ten album, gdyż połowa utworów na nim to raczej zapychacze. Z drugiej strony mamy tu też kilka wyjątkowo udanych kompozycji. Fanom sleaze rocka i glam metalu spodoba się na pewno, fanom hard rocka niekoniecznie...

Oficjalna strona zespołu: www.serge.org/sleezebeez/index.htm