Skład: Claus Lessmann - śpiew, gitary akustyczne; Edgar Patrik - perkusja; Angel Schleifer - gitary; Joerg Deisinger - gitara basowa; Hans Ziller - dodatkowe partie gitar

Produkcja: Michael Wagener

Trzecia studyjna płyta niemieckiego Bonfire (był jeszcze amerykański, grający heavy metal) uważana jest przez wielu za ich najlepsze wydawnictwo. Osobiście wyżej cenię jednak Fire Works, gdyż Point Blank zawiera już pewne wady, których nie było przy płycie poprzedniej. Po pierwsze w brzmieniu gitar użyto zbyt dużej prezencji częstotliwości średnich, a może nawet dodano phaser jako ich stałą część składową, przez co całość nie jest już tak czytelna, jak to było wcześniej. Zachwiana została też równowaga pomiędzy poszczególnymi instrumentami, np. bas nie jest już tak dobrze słyszalny, a całość się właściwie zlewa. Płyta jest też dużo ostrzejsza. Przy jej produkcji zatrudniono ponownie Michaela Wagenera, materiał zarejestrowano również w kalifornijskim studiu. Album składa się z 17 utworów, z czego połowa to kompozycje dość przeciętne i niczym się nie wyróżniające spośród tysięcy innych granych w owym czasie, za to druga połowa to absolutne hity.

Album otwiera pięć bardzo dobrych numerów. Bang Down The Door to bardzo dynamiczny kawałek, w dodatku jeden z najlepszych na krążku. Tekst teoretycznie jest jeszcze dość banalny, ale za to składny ("You know I'm waiting, You know what for, If You keep me waiting Babe, I won't just be knocking anymore..."). Zresztą ogólnie teksty na tej płycie stały się nieco mądrzejsze, co słychać na przykład w utworze Tony's Roulette, moim zdecydowanym faworycie z tej płyty. W drugim numerze na albumie, Waste No Time, usłyszymy z kolei najlepszą solówkę, prawdziwe dzieło sztuki muzycznej. Pewną zaletą tego utworu, jak i całego krążka, jest niewątpliwie spora dawka energii, która udziela się dosłownie wszędzie. Słychać, że zespół gra z czuciem. Hard On Me to kompozycja oparta na dość nietypowym riffie, w sumie dość przebojowa. Nakręcono do niej teledysk, gdzie występuje "nie do końca grzeczna" nauczycielka. Zmianę klimatu przynosi Why Is It Never Enough. Tym razem jest to balladka, w której zwrotka jest lepsza od refrenu. Minestone to chyba pewnego rodzaju żart. Mamy tu jakiś chórek, brzmi to jakoś delikatnie, w każdym bądź razie nie spodziewalibyśmy się czegoś takiego na wydawnictwie hard rockowym. You're Back, Gimme Some, Never Surrender i (20th Century) Youth Patrol to kompozycje zupełnie przeciętne, aczkolwiek zagrane dość poprawnie. W ostatniej z nich na uwagę zasługuje przebojowy refren. Dużo lepiej prezentują się Look Of Love, Freedom Is My Belief, czy Say Goodbye. Tutaj słychać po raz kolejny klasę zespołu, podobnie jak w The Price Of Loving You, hicie skomponowanym przez znanego songwritera Desmonda Childa (ten sam kawałek znajdzie się jeszcze u niego na płycie Discipline). Po kolejnym żarcie zatytułowanym Jungle Call mamy ponownie prawdziwy przebój. Mowa oczywiście o Know Right Know. Zwrotka utworu bardzo przyzwoita, ale przede wszystkim podstawą jest tu refren - prawdziwy hit. Na samym końcu mamy dość ciekawą balladkę Who's Foolin' Who, która mi kojarzy się nieco z Ride Cowboy Ride grupy Bon Jovi. Wyróżniłbym w niej bardzo dobrą solówkę zagraną na gitarze akustycznej.

Point Blank to płyta z czasów największej popularności Bonfire. Właśnie nią zespół ugruntował swoją silną pozycję wśród grup hair metalowych i tym samym stał się bardziej znany światowej publiczności. Jest to też wydawnictwo najbardziej "amerykańskie" spośród albumów niemieckiej formacji, więc z pewnością spodoba się fanom amerykańskiego hard rocka lat '80. Pomimo kilku mniej udanych kompozycji warto tę płytę dołączyć do swojej kolekcji ze względu na kilka niekwestionowanych hitów.

Oficjalna strona zespołu: www.bonfire.de