Skład: Derry Grehan - gitary; Rob Preuss - instrumenty klawiszowe; Gary Lalonde - gitara basowa; Johnnie Dee - śpiew; Dave Betts - perkusja

Produkcja: Ted Templeman i Jeff Hendrickson

Racing After Midnight to trzecia płyta kanadyjskiej grupy Honeymoon Suite. Od czasu "dwójeczki" zmienił się klawiszowiec i odbiło się to też na ogólnej strukturze albumu. Tym razem krążek jest bardziej gitarowy niż klawiszowy, co wielu fanów hard rocka poczyta za plus. Materiał muzyczny jest też ostrzejszy niż przedtem, a wpływy AOR są już tylko śladowe.

Otwierajace płytę Lookin' Out For Number One bazuje na rasowym hard rockowym riffie, a sam kawałek jest jednym z najlepszych na wydawnictwie. Już tutaj słychać coraz bardziej dominującą rolę gitary, solówki stały się dużo dłuższe w stosunku do płyt poprzednich. Sama kompozycja dotarła do kanadyjskiego Top 10 i nic w tym dziwnego. "Loookin' ..." to prawdziwy przebój. Long Way Back jest już utworem dużo łagodniejszym, z większą dozą AOR. Pierwsze skojarzenia nasuwają się z numerami ogrywanymi w niemal wszystkich rozgłośniach radiowych w latach '80, ale jest to skojarzenie jak najbardziej pozytywne. Takiej stacji radiowej to ja bym chętnie teraz posłuchał. Początek Cold Look pod względem wokalnym przypomina nieco manierę Jona Bon Jovi i to samo można powiedzieć jeszcze o chórkach, toteż można się tu doszukać wpływów Bon Jovi z czasów ich dwóch pierwszych płyt. Zbyt wiele grup tak grało, więc tym razem Honeymoon Suite się zbytnio nie wysiliło. Za to Love Fever to jedna z najciekawszych kompozycji na płycie. Otwiera ją bardzo interesujący i zarazem dość nietypowy riff gitary umiejętnie połączony z sekcją rytmiczną. Momentami perkusja przypomina ZZ Top, niemniej jednak jest to przede wszystkim kawałek bardzo oryginalny i niewiele podobnych do niego można znaleźć w całej muzyce hard rockowej (słyszałem jednak coś podobnego u którejś z kapel thrash metalowych oraz u Racer X, ale były to płyty późniejsze w stosunku do omawianej). Other Side Of Midnight to ukłon w stronę rock'n'rolla z niewielką domieszką boogie. Odnoszę wrażenie, jakby refren nie za bardzo pasował do reszty, może to z powodu zbytniej ekspansji klawiszy, które dotąd były gdzieś w tle, a nagle wysunęły się na pierwszy plan. Szósta piosenka na płycie to znane Love Changes Everything. Nakręcono do niej teledysk, dzięki czemu dotarła do kanadyjskiego Top 10 i "Top U.S. AOR". Bardzo dobry utwór, tradycyjnie poprawnie zagrany i bez wątpienia prawdziwy przebój. Najbardziej podoba mi się w nim solówka, a zwłaszcza jej zakończenie. Kolejne It's Over Now jest kolejnym przebojem, choć nieco mniejszego formatu. Do kanadyjskiego Top 25 dotarło chyba siłą rozpędu. W zasadzie nic się tu nie dzieje, sama struktura silnie bazuje na schematach obowiązujących w gatunku AOR. Niewiele lepiej prezentuje się Fast Company, chociaż ma bardzo ciekawy wstęp. Jest to raczej rodzaj zapychacza, by płyta mogła czasem swego trwania spełnić warunki kolejnego standardu. Rytmy w środku utworu kojarzą mi się trochę z tymi z czasów Thrillera Michaela Jacksona. Tears On The Page jest kompozycją bardzo poprawną pod względem strukturalnym, ale brak jej tej przebojowości, jaką posiadał początek albumu. Jest to jedna z tych piosenek, które po prostu trzeba odsłuchać w oczekiwaniu na następną. Ciekawostką jest ostatni utwór, Lethal Weapon. Jest to remix oryginalnego kawałka zawartego na soundtracku do filmu o tym samym tytule. Johnnie Dee śpiewa w dość nietypowym dla siebie stylu i gdyby nie świadomość tego, że gra to Honeymoon Suite, można by pomyśleć, że to jakiś inny zespół.

Honeymoon Suite było grupą znaną głównie w Kanadzie i USA, a już dużo mniej w Europie. W Polsce niestety w ogóle mało kto o niej słyszał, a szkoda, bo to bardzo dobra grupa. Polecam jej płyty zarówno fanom hard rocka jak i sympatykom muzyki z gatunku AOR.

Oficjalna strona zespołu: www.honeymoonsuite.com