Skład: Ronni Le Tekrø- gitary; Morty Black - gitara basowa; Tony Harnell - śpiew; Diesel Dahl - perkusja

Produkcja: Bjorn Nessjoe

Spotkałem się już z tezą, że najlepszego amerykańskiego hard rocka grały zespoły spoza Stanów. Coś w tym musi być, bo płyta Tell No Tales norweskiego TNT z 1987 roku ma brzmienie rodem jak z Californii. Wprawdzie wokalista Tony Harnell jest rodowitym Amerykaninem, ale to chyba dzięki partiom gitar uzyskano ten specyficzny sound...

Już wstępny riff w Everyone's A Star mógłby świadczyć o klasie zespołu. Mimo to usłyszymy jeszcze przebojowy refren i bardzo udaną solówkę. Wokalista operuje swym głosem w bardzo wysokich rejestrach, czego po prostu nie da się nie zauważyć. Moim zdaniem śpiewa ciut za wysoko, chociaż może właśnie w tym tkwi urok tej kapeli. 10 000 Lovers (In One) pod względem aranżacji bije na głowę swojego poprzednika. Do obu utworów nakręcono teledyski, ale "dziesięć tysięcy kochanek w jednej" stoi jakby o klasę wyżej. Tutaj już wysoki głos wokalisty tak nie razi, całość brzmi dużo łagodniej. Klawisze w zwrotce połączone ze śpiewem i akustycznymi gitarami to typowy przebój lat '80. As Far As The Eye Can See nie jest tak porywające, lecz to również bardzo udana kompozycja. Przyspieszono tempo gry, postawiono bardziej na rytmikę i pewnie dlatego wysunięto bardziej na przód sekcję rytmiczną. Nawet gitara gra bardziej rytmicznie, przez co instrumentem prowadzącym staje się głos Harnella. Po kilku typowo rockowych piosenkach nadszedł czas na miniaturkę instrumentalną. Króciutkie, raptem ponad minutowe Sapphire zostało głęboko osadzone w kanonie muzyki poważnej. Klawisze zaaranżowano na klawesyn, by zaraz po nich Le Tekro ponad wszelką wątpliwość udowodnił niedowiarkom, jak to szybko potrafi kostkować. To szybkie staccato może kojarzyć się z niektórymi przebiegami po gryfie wykonywanymi przez Paula Gilberta, głównie z czasów Racer X. Jakby dla kontrastu następujące po nim Child's Play to oaza spokoju. Tym razem jest to ballada, niestety nie wybijająca się ponad ogólny standard. Smooth Syncopation będzie kolejnym muzycznym przerywnikiem opartym całkowicie na gitarze akustycznej. Podobne dźwięki słyszeliśmy już na pierwszej solowej płycie Yngwiego Malmsteena i jak słychać, Skandynawowie mają jakąś dziwną słabość do muzyki poważnej. Listen To Your Heart to powrót do przebojowego grania. Riff prowadzący jest bardzo charakterystyczny dla późniejszej płyty TNT - Intuition. Być może będzie to właśnie rozwinięcie idei z tego utworu. Solówka momentami będzie przypominała "malmsteenerię", ale też zahaczy o styl Chrisa Impellitteri. Desperate Night to przede wszystkim bardzo ciekawy riff otwierający piosenkę i ciekawie zaaranżowana zwrotka. Tym razem wokal Harnella bardzo przypomina głos Görana Edmana, a konkretniej czasy płyty Fire & Ice Yngwiego Malmsteena. Zaraz zaraz, ale przecież TNT wyszło kilka lat wcześniej... W Northern Lights zespół postanowił zagrać dużo łagodniej i wyszła z tego kompozycja w stylu AOR. Takie spokojniejsze momenty również są potrzebne na płycie. Zaraz po nich pojawia się kolejna instrumentalna miniaturka w postaci Incipits. Nastrój jest tu bardzo tajemniczy i intrygujący, są też pewne elementy teatralne. Aż się prosi, by rozwinąć to w jakąś dłuższą formę, jednak muzycy tego nie zrobili. Tytułowe Tell No Tales jest definitywną zmianą klimatu. Galopująca perkusja, rozbrykane gitary i wysoko wyciągany wokal mogą oznaczać tylko jedno - power metal...

Ekipa Ronniego Le Tekrø nagrała album spełniający wszystkie standardy doskonałego hard rockowego wydawnictwa. Pewną wadą może być pozornie czas trwania płyty, gdyż ledwie się ją włączy, a już odnosi się wrażenie, jak by się kończyła. Z drugiej strony lepiej pozostawić po sobie poczucie niedosytu, niż przesytu. Wymagającym słuchaczom pozostaje tylko posłuchać krążka po raz kolejny...

Oficjalna strona zespołu: www.tnttheband.com