Skład: Gary Cherone - śpiew; Nuno Bettencourt - gitary; Paul Geary - perkusja; Pat Badger - gitara basowa

Produkcja: R. Mack

Debiutancka płyta bostońskiej grupy Extreme nie stała się tak sławna jak jej następczyni, chociaż promowały ją trzy single. Niemniej jednak to bardzo dobry krążek i nie lada gratka dla fanów gitarowego grania. Wpływy muzyki funky nie są tu jeszcze aż tak wyraźne, dominuje raczej hard rock.

Wielkim plusem albumu są doskonałe partie gitar, odgrywane oczywiście przez Nuno Bettencourta, który zdecydowanie wyróżnia się na tle zespołu. Cechą charakterystyczną są bardzo rytmiczne zagrywki, zazwyczaj o połamanych strukturach, co zresztą od samego początku było typowe dla stylu gry Bettencourta. Z kolei głos wokalisty oscyluje gdzieś pomiędzy Davidem Lee Rothem a Danny Vaughnem z grupy Tyketto. Taki model śpiewania nie za bardzo trafia w mój gust, ale warto mieć tę płytę choćby ze względu na samą muzykę. Wszystkie kompozycje są na niej bardzo przemyślane i odegrane ze smakiem, a technika gry gitarzysty może wpędzić niejednego fana gitary w kompleksy. Przede wszystkim Extreme jest formacją, która ma własny rozpoznawalny styl. W 1989 roku, kiedy ów krążek się ukazał, zbyt wiele było grup grających podobnie do siebie. A tutaj mamy takie perełki jak Teacher's Pet czy Smoke Signals. Przewija się w nich wiele dźwięków, jakie ciężko byłoby znaleźć na innych wydawnictwach, chociaż gitarzyści mogą się tu doszukać pewnych manier... Steve'a Vaia. Na uwagę zasługuje też zamykający album kawałek Play With Me. W jego wstępie umieszczona została miniaturka w postaci Marsza Tureckiego Mozarta, zagrana zresztą w przyspieszonym tempie. Ciekawy to efekt, podobnie jak nietypowo zagrana solówka.

Pozycja w płytotece gitarzystów właściwie obowiązkowa, a dla fanów hard rocka bardzo pożądana. Jeden z najciekawszych albumów końca lat osiemdziesiątych.

Oficjalna strona zespołu: www.extreme-band.com